ابزار محک انسان تمایلات و خواهشهای قلب اوست. عملی که قلب را درگیر نکرده باشد، در تو باطن انسانی نمیسازد و در بزنگاه تصمیمات بزرگ و سرنوشتساز به کمکت نمیآید. در چنین شرایطی امامت را نمیبینی و صدای «هَلْ مِنْ ناصِرٍ یَنْصُرُنی؟»اش را نمیشنوی. از سیاهیلشکر بودن تا فرمانده شده فاصله بسیار است!
