امام کیست؟
چرا تمام مسیر را به اشاره و کنایه با یارانش حرف زده است؟
چرا مانع رفتنِ هیچ کس نشده است؟
مگر به سربازانش احتیاج نداشته؟
امام از همان اول راه، جنسِ بهانههای آنان که رفتند را میدانست!
از همین امروز، جنس بهانههای ما هم مشخص است! همان بهانههایی که مانع عاقبتبخیریمان میشوند!
