جَعَلَ لَكُمْ مِنَ الشَّجَرِ الْأَخْضَرِ نَارًا (یس، آیۀ 80)
اوست که برای شما از درخت سبز، آتش آفرید.

همین خورشید است که سرسبزیِ درختان، مدیون اوست.
درختان، ذره‌ذره بزرگ می‌شوند،
حرارت و انرژی خورشید را در خویش انباشته می‌کنند….تا آنگاه که می‌خشکند و …
دست شعله‌های آتش که به دامنشان رسید؛ تمامِ آنچه در خویش انباشته بودند را آشکار می‌کنند؛ حرارت و قدرت!

نَفْسِ تو نیز، محلِ انباشتن است… در جاده‌ای بنام زندگی که هر کس از آن میگذرد؛ رشد میکند، رعنا می‌شود و در آخر به فرتوتی و ناتوانی می‌رسد.

و آنگاه که هر انسان، با لحظۀ رستاخیز خود روبه‌رو می‌شود؛
هر چه در خویش اندوخته را آشکار می‌کند؛ تاریکی و تنهاییِ شیطان یا نور و روشنایِ خدا…