وَلِيَبْتَلِيَ اللَّهُ مَا فِي صُدُورِكُمْ وَلِيُمَحِّصَ مَا فِي قُلُوبِكُمْ…
تا خدا آنچه در سینه دارید بیازماید و آنچه در دل دارید پاک و خالص گرداند
(آل‌عمران/۱۵۴)

واژه‌ی «امتحان» از ریشه‌ی «م‌ـ‌ح‌ـ‌ن» به‌معنای آزمایش در آتش برای سنجش عیار است؛ همان‌گونه که طلا در آتش گداخته خالص و ناب می‌شود، انسان نیز در فشارها، سختی‌ها و ابتلائات زندگی، عیار واقعی خود را آشکار می‌سازد.

امتحانات الهی، نشانه‌ی خشم خدا نیست، بلکه نشانه‌ی عشق اوست؛
فرصتی است برای سنجش میزان صدق، خلوص و نزدیکی انسان به حقیقت الهی و الگوی کامل انسانی.

خداوند ما را می‌آزماید، نه برای آن‌که بداند چه در باطن ماست — که او خود عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُور است — بلکه برای بیداری و خودشناسی ما؛ تا ظرفیت، ایمان و عشق واقعی خود را در میدان عمل ببینیم.

زندگی، باشگاه تربیت روح است؛ میدان رشد و بالندگی. هر چالش و سختی، تمرینی است برای تقویت اراده، ایمان و افزایش سعه‌ی وجودی در مسیر تعادل بر صراط مستقیم.

همان‌گونه که ورزشکار بدون تمرین و چالش هرگز قدرتمند نمی‌شود، روح انسان نیز بدون آزمون و ابتلا، به بلوغ و وسعت نمی‌رسد.
و شیطان، حریف تمرینی انسان است؛ از چهار سو حمله می‌کند تا او را در جهنمِ گذشته، دلشوره‌ی آینده و تلاطمِ حال گرفتار سازد.

اما خداوند، کلید عبور از تمام سختی‌ها را در «صبر» و «شکر» قرار داده است.
شکر، نگاه عاشقانه به زندگی است؛ دیدن رحمت بی‌پایان خدا در دل رنج‌ها.
و صبر، نگهدارنده‌ی این عشق در میدان امتحان است.

نهایت این مسیر، مقام رضاست؛
جایی که انسان در همه حال، راضی و شاکر است و می‌داند هر آنچه از سوی خدا می‌رسد، عین خیر و رحمت است؛ و با اعتماد کامل به خداوند، در آرامش، قدرت و شادی حقیقی زندگی می‌کند.

برخی از موضوعاتی که در این کارگاه بررسی می‌شود:
• فلسفه و حکمت امتحانات الهی در قرآن و روایات
• نقش ابتلا در رشد، خودشناسی و شناخت دیگران
• شکر و ناسپاسی؛ آثار و نتایج آن در زندگی
• مواجهه با حملات شیطان و حفظ تعادل در صراط مستقیم
• آزمون عشق و ایمان در شرایط دشوار
• صبر، سعه‌ی وجودی و رسیدن به مقام رضا و آرامش حقیقی