امام کاظم (علیه‌السلام) در هفتم صفر سال 128 در منطقه‌ای بین مکه و مدینه به نام ابواء به‌ دنیا آمد. دوران ۳۵ ساله امامت او با خلافت خلفای ستمکار همزمان شد که نخستین آن‌ها منصور بود و امام کاظم (علیه‌السلام) ده سال از امامت خود را در دورۀ این خلیفۀ ستمگر سپری کرد. در این مدت، حضرت کاملاً تقیه می‌کرد تا بهانه‌ای به‌دست منصور نیفتد. ایشان چندین بار توسط مهدی و هارون عباسی زندانی شد.
از یک طرف شرایط خفقان آور حکومت عباسیان، ظهور فرقه‌های منحرفی چون فطحیه و اسماعیلیه، از طرف دیگر گستردگی جهان اسلام که نیاز به رهبری و امامت داشت، اما بیشتر اوقات امام توسط خلفای عباسی زندانی می‌شد؛ امام را بر آن داشت تا با شیعیان خود ارتباطات گسترده‌ای برقرار کند. آن حضرت اهداف عالی امام سجاد، امام باقر و امام صادق (علیهم‌السلام) را برای تبیین و تدوین مکتب اهل‌بیت ادامه داد و بدین منظور در نقاط مختلف عالم اسلام نمایندگان و وکلایی معین فرمود که مجموعۀ این وکلا را «سازمان وکالت» می‌نامند. این سازمان با هدایت امام کاظم (علیه‌السلام) عمل می‌کرد.
سرانجام امام به دستور هارون در سال 183 مسموم شد و به شهادت رسید.