استاد محمد شجاعی/«انسان‌شناسی در آیینهٔ صحیفهٔ سجادیه» ۷۷/ یکشنبه ۳ آبان ۱۴۰۵/ قم
۱. « استکثار خیر» به معنای زیاد دیدن اعمال خیر، ناشی از عجب و عامل سقوط انسان است.
۲. امید انسان برای نجات، باید به فضل الهی باشد نه به عمل خویش؛ اعمال مقدس برای فرد خودشیفته، عامل سقوط اوست.
۳. بندگان نیک و ابرار، زیاد خود را نمی‌بینند، راضی به کار کم برای خدا نبوده و خود را از بدان می‌دانند.
۴. انسان نجات یافته از بند منیت، از حملات راست شیطان در امان است.
۵. از نشانه‌های عاقل: رها از بند منیت، التزام به تفریح در زندگی،کم دیدن خیر خود و زیاد دیدن خیر دیگران.
۶. توفیق خیرات فقط از جانب خدا؛ شاکر توفیقات الهی باشیم و مغرور نشویم.
۷. سه عمل، مانع پذیرش همهٔ اعمال خیر است: «استکثار خیر»، فراموشی گناه و آلوده شدن به عجب.
