بیانات استاد محمد شجاعی در جلسهٔ ۵۷ از مجموعهٔ «انسانشناسی در آئینهٔ صحیفهٔ سجادیه» یکشنبه ۱ تیرماه ۱۴۰۴، قم
۱. گناه برای انسان مانند بیماری برای جسم. روح در اثر ابتلا به گناه، سریعا واکنش نشان داده و به ترمیم خود میپردازد.
۲. اصرار بر گناه مانع از واکنش روح شده، بر فرد غلبه کرده و به صورتهای مختلف بروز پیدا میکند.
۳. کوچک شمردن گناه اثرات مخرب عمیق و جبرانناپذیری میگذارد.
۴. بازگشت به خدا: یاد خدا پس از ابتلا به گناه، درخواست بخشش و عدماصرار به گناه.
۵. نشانهٔ اصرارکننده به گناه، احساس امنیت در برابر عقوبت خداست؛ درحالیکه هر لحظه درگیر فحشا و فشار است!
۶. اصرار بر گناه یعنی پشیمان نبودن از تکرار گناه که به فشار قبر میانجامد.
۷. نشانههای شقاوت: نداشتن اشک، قساوت قلب، حرص دنیا و اصرار بر گناه.
۸. توبه، استغغار و عدم اصرار به گناه، اثرات آن را پاک کرده ولی اصرار بر گناه، انسان را نابود میکند.
۹. در ترک اصرار بر گناه، از خدا درخواست کمک کنیم.
