ثروت، محبوبیت، تحصیلات، شهرت و ... خوشبختی نمیآورد؛ زیرا انسان موجودی بینهایت طلب است و عشق واقعی او رسیدن به کمال بینهایت است و تا زمانیکه انسان از این کمال بینهایت که معشوق واقعی انسانهاست و نامش الله است دور باشد، به آرامش و خوشبختی نخواهد رسید. در نظام خلقت انسان به گونهای طراحی شده که تا زمانیکه با معشوق حقیقی خود در ارتباط باشد آرامش دارد و در غیر اینصورت آرام، شاد و خوشبخت نیست.
