تأمین شادی، آرامش، سکینه، و لطافت روحی انسان بر عهدهی بخش انسانی وجود اوست . یعنی انسانها تنها به واسطه داشتن آسایش و رفاه در بخش طبیعی وجودشان نمیتوانند آرام باشند، یا در هر شرایطی آرامششان را حفظ کنند.
آرامش محصول بلوغ و نیز ارضای مداوم بخش انسانی وجود ماست، و تا این بخش توسط هر فرد کشف و شناخته نشود؛ هرگز به دنبال تأمین نیازها و ارضای آن نیز نخواهد رفت.
نکتهی مهم اینجاست که میزان شادی، آرامش و سعادت حقیقی هر کس به میزان شناخت او از خود حقیقیاش (خوشناسی)، و میزان توانایی و تدبیر او در ادارهی این خود، بستگی دارد.
هرچه بر معرفت انسان در این بخش افزوده میگردد؛ بر سطح آرامش و رضایتمندی او از زندگی نیز اضافه خواهد شد.
کتاب «ضرورت خودشناسی و مطالعات انسانی» در حقیقت مقدمهایست برای ورود به مباحث کلیدی انسانشناسی، که به زودی به مرحلهی چاپ خواهد رسید.
