بهنامِ همان پناهدهندهای، که
” تو ” را
آرام؛
بیترس؛
و استوار؛
به ری رسانید….
تا بهوقتِ این روزهایِ متلاطم در حصنِ امن ” تو ” قرارمان بدهد!
هماو که خواست تا شبیهاَش باشی؛
خلیفةالله، پناهدهنده و امانتدار …
قطبنمای وجودمان که به سمتِ ” مُلک ری ” تنظیم شود:
ما هم صاحب تاریخ خواهیم شد…
و در کنار گنبد و محراب و صحن و بارگاهت
پیروزیمان را به رُخ دنیا میکِشیم که؛
قطعاً سننتصر….
خوشآمدی مسافرِ ولایت!
