• آنکس را که میشناسی (به “عرفانش” میرسی)، و زیبائیهایش که به چشمت میآید، کمکم دوستش میداری!
• و این “محبت” میبرد تو را به آن سو که کاری کنی که به چشمانش بیایی!
که او محل “اُنس” تو باشد!
• و این اُنس، کم کم “عشق” را میآفریند!
و عشق، احتیاج را ….
• آنوقت که به “نیازِ” معشوقت رسیدی؛
قربانی کردنِ هر آنچه میان تو و او مانع است، آسان میشود و شیرین!
تعبیری به نام “مودّت” ؛ محبتِ همراه با فداکاری!
• همان ” و ما رأیت الّا جمیلا” یِ خودمان!
که نمرهی ممتازِ پایانِ کلاس عرفه است.
※ عرفه بیمودّت امام، کلاسِ اَبتری ست که قبولی نداشته است.
