استاد محمد شجاعی / جلسهٔ ۶۹ از «انسانشناسی در آیینه صحیفه سجادیه» / ۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۵ / قم
۱. نیت فریب دادن دیگران نشانهٔ نداشتن رحمانیت و رحیمیت است که به محرومیت از رسیدن به هدف خلقت میانجامد.
۲. بررسی مصادیق متعدد غش و فریب در مشاغل مختلف.
۳. روابط انسانی وسیلهٔ قرار گرفتن در معرض امتحان و محک در آزمون فریب دادن
۴. فریبکاری، خصلت انسانهای بیحیا و سرکش علیه خود، خدا و دیگران
۵. فریبکاری عامل سلب رزق و جذب تنفر و دشنام، بدترین نیرنگ و خُلق انسانهای حقیر و فرومایه.
۶. ملت ایران مصداق عزت و دوری از حقارت؛ انسانی که صاحب عزت است، تن به ذلت و گدایی عاطفی نمیدهد.
۷. انتقاد با کرامت؛ انسانی که برای خود عزت قائل نیست، به دیگران شر میرساند.
۸. خودشناسی اکسیر عزتبخشی؛ انسان صاحب عزت، به گناه فریبکاری فکر هم نمیکند.
۹. فریبکاری آغاز خروج از رحمانیت و رحیمیت و حرکت به سمت جهنم.
